ADAM MICKIEWICZ - PATRON

Jesteś tu: » Strona startowa » ADAM MICKIEWICZ - PATRON

 

 

 

 

Adam Mickiewicz

 

Jest uważany za jednego z najwybitniejszych polskich poetów romantycznych.

To właśnie on wydaniem "Ballad i romansów" w 1822 roku zapoczątkował polski romantyzm.

 

"Czucie i wiara silniej mówią do mnie
niż mędrca szkiełko i oko"



Adam Mickiewicz, herbu Poraj, urodził się 24 grudnia 1798 r. w Zaosiu niedaleko Nowogródka bądź, jak inne źródła podają w Nowogródku. Pochodził z rodziny drobnoszlacheckiej. Był synem Mikołaja Mickiewicza - adwokata przy sądach niższych w Nowogródku i Barbary z Majewskich. W latach 1807-1815 uczęszczał do dominikańskiej szkoły powiatowej.

W wieku 17 lat skończył szkołę miejscową. Studiował nauki humanistyczne na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie z zamiarem zdobycia zawodu nauczyciela. W czasach studenckich był jednym ze współzałożycieli Towarzystwa Filomatów, tajnej organizacji, która z czasem przekształciła się w spiskową organizację narodową.

W roku 1819 rozpoczął pracę jako nauczyciel w Kownie, gdzie mieszkał do roku 1823. Podczas pobytu w Kownie napisał rozprawę, za którą w roku 1822 otrzymał tytuł magistra filozofii. W roku 1824 został aresztowany i skazany za udział w tajnych młodzieżowych organizacjach na zesłanie w głąb Rosji. W latach 1824-1829 przebywał w Petersburgu, w Odessie, Moskwie oraz na Krymie. W Rosji poznał dekabrystów, a także Aleksandra Puszkina.

Następnie podróżował po Europie, początkowo w roku 1829 do Niemiec, potem do Włoch i Szwajcarii. Pozostał w Dreźnie do roku 1832 r. W lipcu tego roku wyjeżdża do Paryża, w którym z niewielkimi przerwami spędzi resztę życia. Początkowo włączył się w prace emigracji. Został członkiem Towarzystwa Literackiego, Towarzystwa Litwy i Ziem Ruskich, w 1833 był redaktorem i głównym publicystą "Pielgrzyma Polskiego". Swoje przemyślenia na temat misji Polski i zadań emigracji zawarł w Księgach narodu polskiego i pielgrzymstwa polskiego (1832). W 1834 wydaje Pana Tadeusza.

W latach 1839-1840 był profesorem literatury łacińskiej w Lozannie w Szwajcarii, a w roku 1840 objął katedrę języków słowiańskich w College de France. W Paryżu w roku 1841 związał się  z reprezentantem nurtu polskiego mesjanizmu - Andrzejem Towiańskim.  W 1844 roku władze francuskie zawiesiły Mickiewicza w czynnościach profesora z powodu politycznej wymowy wykładów oraz propagowania towianizmu.

W roku 1847 zerwał stosunki z Towiańskim.  W czasie Wiosny Ludów (1848) utworzył we Włoszech legion polski. Po powrocie do Paryża był współzałożycielem i redaktorem pisma "Trybuna Ludów" (Trubune des Peuples). W 1851 został poddany nadzorowi policyjnemu. Od 1852 pracował w Bibliotece Arsenału. We wrześniu 1855 roku, podczas wojny krymskiej wyjechał do Konstantynopola w Turcji, aby tworzyć oddziały polskie (Legion Polski), a także złożony z Żydów tzw. Legion Żydowski do walki z carską Rosją. Zmarł nagle podczas epidemii cholery , 26 listopada 1855 r. Jego ciało zostało przewiezione do Paryża i pochowane na cmentarzu Montmorency.

W roku 1890  trumna Mickiewicza została przeniesiona do katedry wawelskiej w Krakowie.

 

Przeczytaj także